Τιμ Μπάρτον

Ο διάσημος μετρ του «γοτθικού» (και συχνά κωμικού) τρόμου αποκαλύπτεται μέσα από συνεντεύξεις που δίνει με αφορμή τη νέα ταινία του, η οποία θα είναι ασπρόμαυρη αλλά τρισδιάστατη.



Ο Τιμ Μπάρτον αγαπάει το σκοτάδι, όπως το αγαπούσαμε μικροί. Το φοβόμασταν, βεβαίως, αλλά το αγαπούσαμε κιόλας, όπως ακριβώς αγαπούσαμε και τις ταινίες τρόμου που παρακολουθούσαμε με κομμένη την ανάσα, κρύβοντας ταυτόχρονα τα μάτια μας με τα χέρια (και φυσικά βλέπαμε μονάχα ό,τι «περνούσε» από τα δάχτυλά μας).

Οι πρώτες του ταινίες μικρού μήκους αφορούσαν ένα παιδί που είχε για ίνδαλμά του τον Βίνσεντ Πράις (θρυλικός πρωταγωνιστής του σινεμά τρόμου στα 60s) και ένα ανήλικο τέρας του Φρανκενστάιν. Στην πορεία, βεβαίως, ο κύριος Μπάρτον άλλαξε τον τρόπο που βλέπαμε τους σούπερ ήρωες στο σινεμά (με τους υπέροχους «Μπάτμαν» του, που πρώτοι τόλμησαν να βάλουν το «σκοτάδι» στο σύμπαν τους), δημιούργησε τους πιο παράξενους ήρωες («Σκαθαροζούμης», «Εντουαρντ ο Ψαλιδοχέρης») και γνώρισε τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της καριέρας του (πάνω από 1 δισ. δολάρια στα ταμεία) με την προσωπική του εκδοχή της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων».

Από το Λονδίνο, όπου έχει μετακομίσει εδώ και χρόνια (σε μια βικτωριανού ύφους κατοικία που άνετα θα περνούσε ως ντεκόρ στις πιο ιδιαίτερες ταινίες του), ο σκηνοθέτης ετοιμάζεται για την πρεμιέρα της νέας του δουλειάς, ονόματι «Frankenweenie» που, όπως προαναφέραμε, παραπέμπει σε μια από τις πρώτες δουλειές της μεγάλης του φιλμογραφίας. Ασπρόμαυρο και τρισδιάστατο (μόνο ο Μπάρτον θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο!), το φιλμ βασίζεται στην ομώνυμη ταινία μικρού μήκους που γύρισε το 1984, όταν ήταν ακόμη ένας σχεδιαστής για την Ντίσνεϊ. Μπορεί τότε το φιλμάκι του να μην είχε την απήχηση που θα ήθελε, τώρα όμως παίρνει την εκδίκησή του.

«Από μικρός ένιωθα απομονωμένος» λέει στους Νιου Γιορκ Τάιμς». «Απόκληρος, αν προτιμάτε. Και την ίδια στιγμή απολύτως φυσιολογικός. Νομίζω ότι πολλά παιδιά νιώθουν μόνα και ελαφρώς απομονωμένα μες στον κόσμο τους. Με λίγα λόγια, δεν πιστεύω ότι τα συναισθήματά μου ήταν και τόσο ξεχωριστά. Μπες σε μια τάξη δημοτικού και παρατήρησε τα παιδιά. Κάπου, ανάμεσα στις σιωπές τους, θα δεις το βλέμμα ενός ανθρώπου που νιώθει ότι κανένας δεν τον καταλαβαίνει. Η εφηβεία ήταν ακόμη χειρότερη για μένα. Πιθανότατα να ήμουν καταθλιπτικός και να μην το ήξερα. Από αυτή την περίοδο προέκυψε η έμπνευση για τον "Ψαλιδοχέρη"».

Στον «Ψαλιδοχέρη» ο δημιουργός ενός πλάσματος πεθαίνει λίγο προτού του αντικαταστήσει τα ψαλίδια που πετάγονται από τους καρπούς του με πραγματικά χέρια. Και αυτός γίνεται η μασκότ μιας μεγαλοαστικής συνοικίας, προτού μπει στο στόχαστρό της. Στον ρόλο του ήρωα ένας νεαρός σταρ της πιτσιρικαρίας, κάποιος Τζόνι Ντεπ. Η επιλογή του ξάφνιασε τους φίλους τού σκηνοθέτη. Τώρα κανένας δεν μπορεί να τους φανταστεί χώρια.

«Οταν γνώρισα τον Ντεπ είχε το στήσιμο ενός teen idol, αλλά από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησα μπορούσα να αντιληφθώ ότι δεν ήταν αυτό. Για μένα είναι περισσότερο ένας "character actor" παρά ένας ζεν πρεμιέ. Ολοι τώρα έχουν κάποιο σχόλιο να κάνουν. Τη μια μου λένε "γιατί δουλεύεις πάλι με αυτόν;" και την άλλη "πώς και δεν δουλεύετε μαζί αυτή τη φορά;". Δεν μπορείς να ικανοποιήσεις κανέναν μερικές φορές!».

Πηγή: TΑ ΝΕΑ